.qjlqJ.

هر چی بیشتر حرف بزنی، کلمات معنای کمتری پیدا میکنن !همه ما بشکلی، در زندگی یکدیگر موثریم و من فکر میکنم که اصلی ترین هنر، این است که  همیشه فاصله ها را حفظ کنیم .اگر بیش از حد به هم نزدیک شویم ، میسوزیم و اگر بیش از حد از یکدیگر دور شویم، یخ میبندیم. باید بیاموزیم که فاصله ی مناسب را حفظ کنیم و از آنجا تکان نخوریم. این آموختن نیز همانند دیگر چیزهایی که ازاعماق وجود میآموزیم، تنها با تجربه ای سخت، امکان پذیر است. باید بهای آنرا بپردازیم...* * * * * * * * * * * * * *با نویسنده محترم جناب آقای بوبن هم نظرم که:ما میخواهیم دوستمان بدارند؛ خواستن در این جمله زیادی است؛بهتر است بگوییم در آرزوی آن هستیم که دوستمان بدارند؛صمیمانه و ساده لوحانه در آرزوی آنیم که دوستمان بدارند؛اما در باو...

رایم بنویس، چه تنت هست؟ لباست گرم است؟برایم بنویس، چطوری میخوابی؟ جایت نرم است؟برایم بنویس، چه شکلی شدهای!هنوز مثلِ آن وقتها هستی؟برایم بنویس، چه کم داری! بازوانِ مرا؟برایم بنویس، حالت چطور است! خوش میگذرد؟برایم بنویس، آنها چه میکنند! دلیریات پابرجاست؟برایم بنویس، چه میکنی! کارت خوب است؟برایم بنویس، به چه فکر میکنی! به من؟مسلماً فقط من از تو میپرسم!و جوابها را میشنومکه از دهان و دستت میافتنداگر خسته باشی، نمیتوانمباری از دوشات بردارم.اگر گرسنه باشی، چيزی ندارم که بخوری.و بدينسان گويا از جهان ديگری هستمچنانکه انگار ...